Batman Yön Gazetesi

Okul öncesi dönemindeki çocuklar vakitlerinin çoğunu oyun oynayarak geçirirler. Bazen sadece fiziksel aktiviteler yaparak oyun oynarlarken bazen bunun için nesneleri ve oyuncakları kullanırlar. Çocuklarına istedikleri oyuncakları alan ebeveynler de bu sürece katkı sağladıklarını ve çocuklarını oyun oynamaya teşvik ettiklerini düşünebilirler. Peki bir çocuğun sahip olması gereken oyuncakların bir sayısı veya sınırı var mıdır? Ebeveynlerin çocuklarına hangi sıklıkta nasıl oyuncaklar alması gerektiğine bazı araştırmaların sonuçlarını göz önünde bulundurarak hep birlikte bakalım.
Oyun oynamak çocuğun hem zihinsel hem duygusal hem de sosyal gelişimi için oldukça önemlidir. Çocuklar oynadıkları oyunlarla birlikte daha yaratıcı olabilir ve akranları ile daha olumlu yönde iletişim kurabilirler. Bunların yanı sıra ebeveyn ve çocuk ilişkisinin önemli bir basamağı da yine oyun oynama süreçleri ile inşa edilir. Bebeklerin konuşmaya başlamadan önce ebeveynleri ile iletişim kurmak için ortak bir dikkat kurmaları ve bakışları ile niyetlerini göstermeye çalışmaları sonraki yıllarda çocuğun oyun oynama zamanlarında önemli bir role sahiptir. Örneğin bir annenin çocuğu ile oyun oynarken aynı nesneye odaklanması ve aynı oyunu sürdürmesi anne çocuk arasında kurulan bu ortak dikkatin bir ürünüdür. Bu konuda yapılan araştırmalar gösteriyor ki anne ve çocuğun bu ortak dikkati kurması yani aynı nesneye ve aynı oyuncağa birlikte bakarak vakit geçirmeleri aralarındaki bağı güçlendiren önemli bir etken.
Çocuğun ebeveyni ile birlikte bir nesneye veya oyuncağa odaklanabilmesi ve istediğinde ebeveyninden geri dönüt alabilmesi iyi bir ebeveyn-çocuk etkileşimi sağlar. Oyun kurma ve oyun oynama sürecinde de çocuğun bunu anne babası ile karşılıklı yapabileceğini hissetmesi gerekir. Oyun anında ortamda bulunan sayıca fazla oyuncak ise bu noktada bir dikkat dağıtıcı haline gelebilir. Çocuk için aynı oyuncağa ebeveyni ile birlikte odaklanma fırsatı bırakmamak ve oyun esnasında çocuğun yanına fazla sayıda oyuncak koymak düşünülenin aksine olumsuz bir etkiye sebep olabilir. Az sayıda fakat işlevi bakımından birbirinden farklı oyuncaklar kullanmak çocuğun dikkat etme ve odaklanma becerisini geliştirirken bir yandan da ebeveyni ile olan iletişimine olumlu yönde bir katkı sağlar. Aynı zamanda çocuğun sahip olduğu oyuncakların sınırlı olması ona hayal gücünü kullanabilmesi için de alan tanır. Örneğin oyuncak telefona sahip olan bir çocuk hayal ettiği bir arkadaşını aramak isterken kendi elini bir telefonmuş gibi kullanmaz çünkü bunun için zaten bir oyuncağı vardır ve yaratıcı olmasına gerek yoktur. Bu sebeple evdeki nesnelerden nasıl oyunlar yaratabileceğini görmek için oyuncak sayısını mümkün oldukça az tutmamız çocuklarımızın hayal gücünü geliştirmelerine olanak tanımamız için önemli ve gereklidir.