Batman Yön Gazetesi

Biz insanlar nasıl bir samimiyet örneğiyiz ve bu hususta samimiyetimize benzer başka bir tür var mıdır açıkçası hep merak etmişimdir. Samimi görüntümüzün arkasında hep başka bir neden yatmıştır çünkü. 

    Buna en özel benzetmeyi de, seyahatimiz boyunca yüzlerindeki gülücükleri eksik olmayan hostes örneği olarak bilirim. Düşünsenize en az 1.5- ila 10 saat arasında durmaksızın size gülerek hizmet ederler; "Ne alırdınız efendim, rahatsız olmayın ben hallederim efendim" i yüzlerinde eksik olmayan gülümsemeleriyle seyahat boyunca tekrarlamalarından samimiyetlerine inanmak istersiniz. Oysa sadece size gülmediklerinden, sadece size itimat ve sizi iltimas etmediklerinden ve bileti olan herkesin bu ayrıcalığa sahip olduğundan bu nedenle samimiyetlerinin yerini başka bir terim almış neredeyse gülücükleri sermayeleri olmuştur. 

    Hepimiz öyle değil miyiz aslında. Dükkanımıza bir müşteri girdiğinde bile kocaman bir gülücük atmaz mıyız, atarız. Kimse kimsenin babasının oğlu olmadığı bu dünyada keşke birbirimize karşılıksız bir gülücük atabilseydik, birbirimizi karşılıksız sevebilseydik. Ama yok öyle bir dünya değil mi. Sevmelerimiz bile sadece kendimiz için sevdiğimizden karşılıklıdır. Çeklerimiz bile bankadan karşılıksız çıktığında hemen icraya başvurmaz mıyız ve dahi bakkal amca paramız eksik çıktığında az önce babasının oğlu saydığı bizi dükkanından tebdil-i mekanımıza sebebiyet vermez mi. 

    Tıpkı çözüm sürecinde masayı devirdikten sonra sürekli samimiyetten bahsedip samimiyet sınavında sınıfta kalanların takındığı  durum gibi, değil mi. Burda samimiyetle arz ediyorum ki masayı kim devirmişse onu samimiyetsizlikle atfediyorum...

    Ancak maalesef asıl mesele bizim birbirimize olan SAMİMİYETSİZLİĞİMİZ!...