Lütfen bekleyin.. Lütfen bekleyin..
Bir ramazan ayını daha geride bıraktık ve bir sonraki gün İnşallah Ramazan Bayramını idrak edeceğiz. Bayram denilince aklıma ilk gelen çocukluğumdaki neşeli, huzurlu bayramlar oluyor. Ne güzel günlerdi o bayramlar, bayrama kavuşmak için arife akşamı sevinçten uyumazdık. Ve sabahın seherinde Camiden yükselip, iliklerimize kadar hissettiğimiz tekbirler. Maneviyatın tavan yaptığı, herkesin yüzünün güldüğü, akraba, eş, dostun bir araya geldiği ve darılmacaların ortadan kalktığı günlerdi o günler.
Peki ya şimdi, o eski bayramlar için aynı şeyleri söyleyebiliyor muyuz?
Şimdiki çocuklar da bizim çocukluğumuzdaki bayramlar gibi sevinç ve heyecanla bayram sabahını bekliyorlar mı?
Akraba, eş, dost bir arada huzurlu bir şekilde bayramlarını yaşıyorlar mı?
Hayır maalesef, artık eskide kaldı neşeli, huzurlu maneviyat dolu bayramlar ve bu bayramların manevi içeriğini kendimiz boşalttık; ideolojilerimizle, metaya olan aşkımızla ve her geçen gün birbirimize karşı çoğalan nefretimizle…
Bu bayram; birçok akraba birbirinden uzak, birçok eş birbirinden ayrı ve en önemlisi sayısız çocuk da anne ve babasının yanında olmadığı bir şekilde bayramı yaşayacaklar(!).
Son demlerde hep kendimize sorduğumuz sorulardır; “ne oldu bize”, “ne zamandandır biz böyle birbirimize düşman olduk” ve “tüm bu yaşadığımız, olumsuzluk, huzursuzluklar neyin uğruna”…
Bu bayramda en çok da üzüldüğüm hiç şüphesiz çocukların, sebebi her ne olursa olsun anne ve babalarından uzak kalıyor olmasıdır; çünkü çocuklar her zaman mutluluğu, sevgiyi, şefkati hakkeder. Onun için çevrenizde anne ve babasız bayramını geçirecek çocuk varsa ona ayrı bir önem verin ve ne olur; amasız bir şekilde olsun…
Bu vesileyle, tüm İslam aleminin Mübarek Ramazan Bayramını kutlar, bayramın Müslümanlar arasında birlik ve beraberliği getirmesini Cenab-ı Allah’tan niyaz ederim!
