O ve Ben

O yokken ben kendi kendimle konuşurdum.
Kendimle konuşmamı diyalog satırları ile gösterirsem;
Ben : “……………….”.

Ben : “……………….”.

O varken kendimle değil ama kendimde konuşur oldum.

Onla, kendimde konuşurken;

Ben: “Şimdi evde tek başıma olmak istemezdim. Bilmiyorum ama kendimi yalnız hissediyorum... Ama tekim… Dışarıda yağmur yağıyor… Sosyal medya da herkes eğleniyor… Ben… Ama şükür ki evim var. Dışarıda değilim. Aradığımda telefonumu açan ailem ve sevdiklerim var… ya onlar olmasaydı?.. Böyle düşününce rahatlıyorum. Evde yalnız kalmak bana bir şarkı, bir şiir olup sesli sesli dökülüyor dudaklarımdan… Evde birileri varken sesli sesli söyleyemediğim her şeyi söyleme özgürlüğün kavuşuyorum diye düşünüyorum evdeki yanlızlığı… Rahatlıyorum… Sesli sesli düşünüyorum… Kendimle konuşuyorum… Çok güzel oluyor. Rahatlıyorum… Düşünsene ilkin bana sıkıcı gelen evde tek başınalık böyle düşününce bana özgürlük gibi geldi… Düşüncelerimi, hiç ama hiçbir zaman sesli dile getiremeyeceğim düşüncelerimi sesli sesli dile getirebiliyorum… İstediğim gibi kendime, başkalarına kızabiliyorum… Ne güzel ya… İnsanın düşünmesi hayal edebilmesi ne güzel… Eğer sevdiklerimi hayal etme özgürlüğünden mahrum kalsaydım çok zor olurdu hayat… Sevdiklerime dair hayaller kuramasaydım böyle bir durumdan nasıl kurtulurdum?... Düşünsene gözlerimi kapatıyorum annemin dizlerinde başım… Gözlerimi kapatıyorum sevdiğim yerlerde dolaşabiliyorum… Gözlerimi kapatıyorum sevdiklerimle istediğim mekanda olabiliyorum… Ne büyük nimet değil mi?”

O: “ Bilmiyorum, öyle geliyor sen anlatınca… Boğazımda düğüm var şu an… Benim hayalimin uğradığı yerler hep yalnızlığa nedense. Sevdiklerim yok oralarda. Gözlerimi kapattığımda, sallanan bir sandalyedeyim, tek ses, ağır gıcırtılar… Denize ya da yeşile manzarası olan bir evin ikinci katı burası. Yer yer vernikleri kabuklanıp kalkmış büyük bir ahşap pencerenin eşiğinde sandalyem. İçimdeki ağırlık sandalyenin de yükünü artırmış… Gıcırtılar o sebepten boğuk… güzelim kitaplar okuyorum, orda insanın yürek dargınlıklarını seslerine ne de güzel yakıştırmış… Onlar böyle güzel anlattıkça ben hafifliyorum sanki. İnsanın gönlüne inşirah üfleyen Tanrısal bir şeyler var burada… Öyle duruluyor ki beynim… Dayanamıyorum bu kadar hafifliğe. Giderek artan bir heyecan kaplıyor bedenimi. Kalbimin genişlemesi göğüs kafesimi sıkıştırıyor! Sonra bu heyecanın verdiği dayanılmaz ağrı göğsümü çatlatıyor ve ölüyorum oracıkta… Kitap sol yanıma düşen elimin arasından kayıyor… Üç kısa gıcırtı sesi daha… Her yer sessizliğe gömülüyor sonra. Ve mutlu SON”

BEN: “Hoş geldin.”

O: “Nereye?”

BEN: “Ruhuma… Aklıma… Gönlüme… Hayatıma… Yeni yıla… Hoş geldin, hoş kal”

O: “Nasıl tesadüf etmiş gerçekten…”

Ben : “Tevafuk…”